نامه سرگشاده به بان کی مون، دبیر کل سازمان ملل متحد
آقای دبیر کل !
حتما می دانید که در تابستان 1367 و درست پس از امضا قطعنامه 598 مبنی بر ترک تخاصم ایران و عراق ، تعداد نامعلومی از زندانیان سیاسی در زندان های جمهوری اسلامی در ایران اعدام شدند و همگی در گورستان های جمعی مدفون گردیدند. این پروژه که ادامه کشتار زندانیان سیاسی در سال 60 آغاز شده بود ، یکی از فجیع ترین نسل کشی های صورت گرفته علیه زندانیان سیاسی به ویژه چپ بوده، که با پروژه قتل های زنجیره ای تداوم یافته است. لازم به ذکر است که گزارشات سازمان عفو بین الملل ابعاد گسترده ی این فاجعه را تایید می کند و علی رغم این ، دیگر مجامع جهانی و سازمان های حقوق بشری عموما درباره ی این فاجعه سکوت اختیار کردند و ابعاد هولناک این جنایت انسانی تا کنون به قدر کفایت برای مردم ایران و جهان فاش نگردیده است.
آقای دبیر کل !
در آستانه روز 16 آذر 1386 ( 7 دسامبر 2007) بیش از 40 نفر از دانشجویان چپ وآزادیخواه دانشگاه های ایران که طبق سنت دیرینه و همه ساله این دانشگاه قصد برگزاری مراسم روز دانشجو را داشتند در اقدامی غافلگیرانه دستگیر و سایر آنها نیز تحت پیگرد ماموران امنیتی رژیم جمهوری اسلامی قرار گرفتند و روند رو به گسترش بازداشت ها تاکنون نیز ادامه یافته است.
حتما می دانید که دانشجویان آزادی خواه ایران همواره پیشگام مبارزات علیه جنگ ، دیکتاتوری ، سلطه بیگانگان و پیشرو در پی گیری خواسته های دموکراتیک و برابری طلبانه از طریق اعتراضات دانشجویی بوده اند ، اما رژیم جمهوری اسلامی که تا کنون در برهه های مختلف برخوردهای خشونت بار و سرکوبگرانه ای علیه جریانات دانشجویی داشته است ، این بار اقدام به ربایش و دستگیری گسترده دانشجویان نموده است و تا این لحظه هیچ پاسخ قابل قبولی از دلایل دستگیری ، اتهامات و مکان نگهداری وبازداشت آنها از سوی مسئولین قضایی و سرویس های امنیتی – اطلاعاتی رژیم جمهوری اسلامی ارائه نگردیده است.
آقای دبیر کل !
گزارشات متعددی که سالیانه توسط سازمان دیده بان حقوق بشر و سازمان عفو بین الملل ارائه می گردد حاکی از نقض صریح حقوق اولیه بشر در ایران ، اعم از آزادی عقیده و بیان ، منع شکنجه ، حق اعتراض و برپایی تجمعات و تشکل ها و...و مهم تر از آن، وضعیت وخیم زندانیان سیاسی می باشد که در بدترین شرایط ممکن در زندانهای جمهوری اسلامی به سر می برند ، بدون اینکه هیچ تعریف مشخصی از جرم سیاسی ، در قوانین اسلامی ایران موجود باشد و به همین دلیل اتهامات بی پایه و اساسی بر بسیاری از زندانیان سیاسی در ایران وارد می گردد که دانشجویان دستگیر شده اخیر نیز از این قاعده مستثنی نبوده اند.از سوی دیگر شرایط بسیار وحشتناک زندان های جمهوری اسلامی است که در آن زندانیان سیاسی مورد ارعاب ، تهدید ، شکنجه ، تفتیش عقاید و ... قرار می گیرند و زندانیان در وخیم ترین شرایط روحی و جسمی به سر می برند و حتی از مداوای پزشکی آنان نیز خودداری می شود.
ادامه مطلب
