برای رهایی دانشجویان و نویسندگان دربند و زندانیان سیاسی بکوشیم!
بشری که حق اظهار عقیده و بیان فکر خود را نداشته باشد موجودی زنده محسوب نمی شود. «مونتسکیو»
حکومت اسلامی ایران، با رشد و گسترش مبارزه بر حق و آزادی خواهانه نویسندگان، هنرمندان، روزنامه نگاران، وبلاک نویسان و جنبش های اجتماعی (جنبش دانشجویی، جنبش کارگری، جنبش زنان) و مبارزه مردم جان به لب رسیده، سرکوب های خود را هر چه بیش تر عریان تر کرده است.
خبرها و گزارش های رسمی رسانه های حکومتی، پس از گذشتن از صافی سانسور روزمره خبرهایی درباره شکنجه و اعدام، توهین به زنان و جوانان در خیابان ها، گرانی و تورم، فقر و فلاکت اقتصادی فزاینده، بیکاری، قطع گاز و برق در سرمای جان کاه، دزدی و اختلاس مدیران و مقامات دولتی، اعتصاب و اعتراض کارگران، و... منتشر می کنند.
هنوز ده ها تن از فعالین چپ و آزادی خواه جنبش دانشجویی که در مقطع 16 آذر امسال دستگیر شده اند در زندان ها به سر می برند.
شکنجه گران حکومت اسلامی، ابراهیم لطف اللهی دانشجوی ترم 5 دانشکده حقوق سنندج، که از روز ۱۶ دی 1386 در سر جلسه امتحان بازداشت کرده بودند، زیر شکنجه به قتل رساندند. روز ۲۵ دی 1386، به خانواده این دانشجو، اطلاع داند که پسرشان در زندان خودکشی کرده است و برای تحویل گرفتن جسدش به گورستان مراجعه کنند. علی رغم حضور خانواده اش در گورستان، مامورین از تحویل جسد امتناع ورزیدند و در ساعت ۱۱ همان شب جسد را دفن کردند و روی قبرش بتون ریختند. نیکبخت، وکیل خانواده لطف اللهی خواستار نبش قبر و کالبد شکافی شده است. اگر پرونده قتل «زهرا کاظمی»، خبرنگار ایرانی - کانادایی و یا پرونده قتل خانم دکتر «عامری» که در زندان امر به معروف همدان به قتل رسید به سرانجام رسید؟ پرونده این قتل و حشیانه نیز به سرانجام خواهد رسید؟!
ادامه مطلب
